تبليغاتX
دیش سپید ـ ادبی

۴۱)     سيل، اختشاشِ قطرات است و اختشاش، سيلِ نفرات.

 

۴۲)     در مانورها سربازان، خود را شكست مي‌دهند.

 

۴۳)   عشق تصادفي‌ست كه بهتر است پليس نفهمد.

 

۴۴)     آن قدر «عرب‌زده» است كه واج‌هاي فارسي را هم از مخرج ادا مي‌كند.

 

۴۵)     كتاب، ساكتِ شلوغ است.

 

۴۶)     سانسورچي، اوراقچيِ كتاب است.

 

۴۷)     وقتي زمين چتر بردارد؛ پوششش خشك مي‌شود.

 

۴۸)     خفقان اوّل گلويِ ديوارها را مي‌فشارد.

 

۴۹)     سكوت، بايكوتِ‌خفقان است.

 

۵۰) خفقان آخر خود را خفه مي‌كند

                                                 م- راهی.

+ نوشته شده توسط راهي در پنجشنبه 1387/02/19 و ساعت 23:52 |

گزنگ

 آفتاب آنجا هميشه براي افول عجله داشت و آن روز غروب انگار بيشتر از هميشه. كوه‌هاي مغرب آنقدر بلند بودند كه شب را زودرس‌تر كنند و آن روز كوه‌ها هم بلندتر شده بودند. خيلي زود تاريك شد و كم‌كم سروصداي معدن تنها در محدوده‌ي چاه‌ها و تونل‌ها به گوش مي‌رسيد و ناله‌ي يكنواخت ديزل نيروگاه كه دست‌خوش باد بود، گاهي بلند و گاهي آرام‌تر شنيده مي‌شد. بوي كاربيت فضاي معدن را آكنده بود. در محوطه‌ي پايين‌تر، در دامنه كه آلونك‌هاي كارگران در چند رديف بطور نامنظّم بنا شده بود، تنها صداي شرشر آب سنگين و آلوده به سرب كه از عمق چندصد متري معدن كشيده مي‌شد و تا پايين دره مي‌خزيد، موسيقي غم‌انگيز و وهم‌آميزي مي‌نواخت. اين موسيقي يكنواخت گهگاهي با تك‌سرفه‌اي از حلقوم كارگري مسلول و پاس سگي در دوردست به هم مي‌ريخت.


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط راهي در شنبه 1387/02/07 و ساعت 1:20 |

إلي آخر الليل تبكي القصيدة

(عبدالغني التلاوي)

النزف في طاحونة المدينة

قيلَ السحابة تمتطي الريح العنيدةَ

كي تبشرَ بالربيعْ

والارضُ تشرب من حليبِ الغيم ِ

كالطفل الرضيعْ

كانَ المساءُ يدق باب الدار ِ

والراعي يعودُ مع القطيعْ

وجهي علي الشباكِ

هذي القرية السمراء تجهلني

و تعرفني المدينةُ

حافلاتُ النقل تعرفني

و كلُّ مواقف الباصاتِ تشهدني

أبعثرُ شهوتي تحت المظلةِ

والمدينةُ تنحني تحتَ الضبابِ

يشدني بردٌ و تخذلني ثيابي

والمدينةُ تنحني...

و أنا انحنيتُ

إذا المدينةُ موطني

لا بد لي أنْ أنحني

و أنا اختنقتُ أمامَ حانوت البقالةِ

واختنقتُ أمامَ شيطان البطالةِ

ليس لي وطن سوى هذي القصيدة

كي أجمع جثتي

حيناً...

واشربُ قهوتي

حيناً...

وأذكرُ إخوتي

وأنا أحنُّ لقريةٍ

أرتاحُ من هذا الدخان ِ

و من غبارٍ طالع ٍ

من مصنع ِ الغزل ِالكبير ِ

أمامَ نافذتي الصغيرهْ

والقرية السمراء تجهلني

و تعطيني مفاتيح المدينة

إنَّ المدينة أنكرتْ وجهي

وضيعني الزحامْ

يا من أتيتمْ من قراكمْ

امنحوني شاغراً في قرية

حبلي بأسرابِ الحمامْ

إني تعبتُ من الهموم ِ

وبت أحلمُ أنْ أنام

يا من أتيتمْ من قراكم

كيف جئتمْ من بيادرِ قمحكمْ

و تطالبونَ بأنْ أقاسمكم رغيفي

أنا لستُ أملك في المدينة

غيرَ هذا النزفِ

فاقتسموا نزيفي

از مجموعه‌ي

تا دل شب قصيده مي‌گريد

(عبدالغني التلاوي شاعر سوريه‌اي)

خونابه در آسياي شهر

ابر را گفتند:

بر باد توفنده برنشين!

تا بهاران را مژده آوري

و كودك خاك را

چون طفلي بشير

از شير ابر سيراب كني

شامگاهان

            خانه را كوبه بر در مي‌زند

            و چوپان باز مي‌گردد

                                    با رمه

در پنجره ايستاده‌ام

اين گندمزار مرا نمي‌شناسد

            شهر مي‌شناسد امّا

            و آنان كه در آمد و شدند

            ايستگاه‌هاي اتوبوس گواهند

در زير شرجي مه

            اميالم را مي‌پراكنم

سرما بر تن من مي‌تازد

و جامه‌هايم از بدنم جدا مي‌شوند

شهر خم مي‌شود

            خم مي‌شوم

وقتي در شهر مانده‌ام

            مرا چاره‌اي جز خميدن نيست

جلوي بقالي

            در برابر اهريمن بيهودگي

                        خفه شدم

ميهني جز اين چكامه ندارم

            تا فراآورم در آن وجودم را

                        گاه آن است...

و به ياد مي‌آورم برادرم را

            در حالي كه با روستا صميمي‌ترم

از اين دود و دم راحت شدم

            واز غباري كه برمي‌خيزد از كارخانه‌ي بزرگ ريسندگي

در مقابل روزنه‌ي كوچكم

            و گندمزاري كه مرا نمي‌شناسد

            و كليدهاي شهر را به من مي‌بخشد

شهر چهره‌ام را زشت

            و ازدحام مرا تباه كرد

آي كساني كه از روستا آمده‌ايد!

            مرا دريابيد!

            تبعيدي اين قريه‌ام

            رشته‌ام به فوج كبوتران بسته است

                        آزرده از غم‌ها

واي بر من!

            به رؤيا مي‌روم اگر بخوابم

آي كساني كه از روستا آمده‌ايد!

چگونه از خرمن‌هاي گندم مي‌آييد

            و مي‌خواهيد نانم را با شما قسمت كنم؟

من در شهر چيزي ندارم

            جز اين خونابه كه به آسياي شهر مي‌ريزد

                        قسمت كنيد آن را!

گزاشتار: محمّد مستقيمي(راهي)

+ نوشته شده توسط راهي در چهارشنبه 1387/01/28 و ساعت 23:58 |

  پينك

            پونك               پينك

           پونك...

بادت كرده‌اند

            كه توي سرت بزنند

                                   (م-راهی)

 

+ نوشته شده توسط راهي در پنجشنبه 1387/01/22 و ساعت 9:44 |

۳۱)     سياست‌مداران بزرگترين كاريكلماتوريست‌ها هستند.

 

۳۲)     زمان در دست كساني‌ست كه ساعت مچي دارند و در جيب كساني كه ساعتِ

 

 جيبي.من آن را به دار آويخته‌ام.

 

۳۳)     از چشمِ مردم افتاده‌است امّا هنوز از دماغشان آويزان است.

 

۳۴)     معركه‌گير هرگز كلاهش پسِ معركه نيست.

 

۳۵)     امروزه لوطي‌ها خودشان انترند.

 

۳۶)     آن قدر معركه گرفتند كه كلاهِ همه پسِ معركه است.

 

۳۷)     بعضي،پلشان بر آب است، زندگيشان آن سويِ آب؛ ما زندگيمان بر آب است، پلمان

 

آن سويِ آب.

 

۳۸)     درختان علف‌هايِ زيرِ پايِ منتظران است.

 

۳۹)     خدا مجلسِ ختمِ آدم‌هايِ «ختم» را دوبله حساب مي‌كند

.

۴۰) سيلِ قطرات، كوخ‌ها را ويران مي‌كند؛سيلِ نفرات كاخ‌ها را.

 

                                                                           (م-راهی)       

 

+ نوشته شده توسط راهي در شنبه 1387/01/17 و ساعت 17:30 |

سگ‌ها

كليد را توي قفل صندوق عقب اتومبيل مي‌كند، كمي مي‌چرخاند امّا مكث مي‌كند، شايد مي‌ترسد. حق دارد، ممكن است حيوان عاصي شده به او حمله كند چون اين بار مثل قبل با ميل و رغبت به صندوق عقب اتومبيل نرفته‌است. مثل هميشه كه با خانواده به گردش مي‌رفتند و او را نيز با خود مي‌بردند و او به محض باز شدن صندوق به درون آن مي‌پريد و گهگاه كه خيال نداشتند او را با خود ببرند، مي‌غريد و اعتراض مي‌كرد امّا امروز انگار احساس كرده‌بود به گردش نمي‌رود.
ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط راهي در شنبه 1387/01/10 و ساعت 18:58 |

نوروز بر همه ی دوستان مبارک باد.

این شعر مربوط به سالی است که قرار بود تعطیلات عید به زمستان برود که نرفت: 

نوروز 

ريشه در آب‌هاي اساطيري

                        روييدم

            بر دامنه‌ي «كوه خدا»

            به ساحل «هامون»

در آن پگاه

            كه دختران سه‌گانه‌ي موعود

                        تن به آب زدند

            و «سوشيانت»

برگ انجيرش را

                        به شاخه‌ي من آويخت

ريشه در آب‌هاي اساطيري

                        روييدم

            در پگاهي كه ريواس روييد

                        از مزار پدر

                        و تخم گذاشت

                        پوپك انسان

                                    در معبد «آناهيتا»

                                    بر قلّه‌ي «كوه خدا»

            وقتي به چرا راندند

            نخستين رمه را

                        با آواز ني‌لبك چوپان

                        در گوشه‌ي چراگاه «سلمك»

ريشه در آب‌هاي اساطيري

                        روييدم

            در آن پگاه كه خفت

                        ده ماهه زمستان

            و پدر ايستاده بود

                        بر جنازه‌ي اهريمن

            در جبهه‌ي سال

            تا بحل كند

                        تردامنان را

            و به جزيه بگيرد

                        در سايه‌سار شنبه‌هايم

                        عسلي‌دوزان را

            و شكر هديه كند

                        نوباوگان را

ريشه در آب‌هاي اساطيري

                        روييدم

            در آن الست كه شامش را

                        كعبه‌ي آتش افروخته بود

            و آب پاشيدند به روي هم

            «سوشيانت» و خواهران

گاهي كه بشارت آورد سروش

            آن پيامدار جام را

                        به انوشگي

تا برويند

            ستون‌هاي غلّه و بنشن

                        به شگون فراواني

ريشه در آب‌هاي اساطيري

                        روييدم

            موزون

                        در نغمه‌اي مناسب «عشّاق»

                        همساز نغمه‌هاي مخالف

                        «زيرافكند» گام‌هاي «حجاز» و «عراق» و «ترك»

و انوشه ماندم

            بر پيشاني سال

                        در هجوم سمومي سخت

                                    سرسبز

زمستانشان باد!

ستون‌هاي غلّه و بنشن، مرا

            به شگون قحطي، شما را

و فروردگانتان باد!

            روزهاي سبزم را

                        اگر به زمستان بريد

                                    تبرداران!

                                                          (م-راهی)

+ نوشته شده توسط راهي در یکشنبه 1386/12/26 و ساعت 6:22 |

The word's love poetry

p.305

British poetry

Things lovelier

Humbert wolfe

(1885-1940)

Things lovelier

 

You cannot dream Things lovelier

Than the first love I had of her

 

Nor air is any by magic shaken

As her first breath in the first kiss taken

 

And who in dreaming understands

Her hands stretched like a blind man's hands?

 

open,trembling wise they were

You cannot dream things lovelier

 

عاشقانه‌هاي جهان

ص 305

شعر انگلستان

دلخواه‌ترين‌ها

هامبرت ولف

(1940-1885)

دلخواه‌ترين‌ها

نه! تو حتّي در رؤيا هم نمي‌تواني ببيني

            چيزي دلخواه‌تر از نخستين عشق

                        عشق من به او

نه! هيچ نسيمي نيست

            با آن لرزش سحرآميز

            چونان نفس نفس زدن او

                        در نخستين بوسه

و چه كسي در رؤيا حتّي

            مي‌تواند حس كند

            كه او دستانش را گشود

                        مثل يك نابينا

 

لرزان، بگشاي دستانت را

            آنسان كه نابينايان

نه! تو حتّي در رؤيا هم

            نمي‌تواني ببيني

                        دلخواه‌ترين‌ها را

                                    گزاشتار: محمّد مستقيمي(راهي)

 

+ نوشته شده توسط راهي در شنبه 1386/12/25 و ساعت 8:49 |

 پينك

            پونك               پينك

           پونك...

گاهي راست

            گاهي چپ

براي تو چه فرق مي‌كند؟

                                   (م-راهی)

 

+ نوشته شده توسط راهي در یکشنبه 1386/12/19 و ساعت 8:23 |

معرّفي دو شاعر جوان

بيد مجنون!

چقدر زود پير شدي

اكنون ديگر

دستانت به آب مي‌رسد

***

دستان خشكيده‌ي برگ!

تا كي آويزان در شاخه‌هاي سبز؟

                        دل بكن!

***

ماهي و ماه

            قطره‌اي باران

            لحظه‌اي لبخند

            چال گونه

                        آخ پاي دلم!

***

چه آراسته و يكرنگ مي‌نمايي!

اين منشور

            دستت را رو مي‌كند

***

مي‌نشينم

            تا ثانيه‌ها را دور بزني

كاش لحظه‌ي عبور از من

                        خواب مي‌ماندي!

                                                سارا مستقيمي

دل تاريكي

باد و در، زوزه‌ي ديدار مي‌كشند

و اشعه‌هاي عريان

            بي‌هوا

            اشتياق اوّلين بوسه‌شان را

            لاي مژه‌هاي فشرده‌ي من

                                    مك مي‌زنند

سايه به خاك قد مي‌كشد

            تا سر و شانه‌اش را به انگشتانم بمالد

            و موهاي پاهايم را قلقلك دهد

گربه‌اي مي‌شود و آواز مي‌خواند

            آواز گربه‌هاي پشمالو را،

و در زيرترين گام موسيقايي مژده مي‌دهد.

و پيژامه‌ام را مشتلق مي‌گيرد

تاريكي حجاب پوست نيست

                        حجاب انبه‌اي هم

و دو گيلاسي كه به گوشهايت مي‌آويختي

            با گلبرگ‌هاي قرمزي كه روزهاي آخر به ناخن‌هايت مي‌چسباندي

حتّي آن برگ انجير هم در اوّلين روزها

            تنها كنجكاوي سرانگشتانم را قلقلك مي‌داد.

و يادش بخير، صبح‌ها

من لبخند تو

            و تو مال من را

            در دو پهلوي مقعّر سيبي كه خورديم

                                                جا مي‌زديم

                                                            علي‌رضا نويم

+ نوشته شده توسط راهي در چهارشنبه 1386/12/15 و ساعت 19:4 |