تبليغاتX
دیش سپید ـ ادبی

إلي آخر الليل تبكي القصيدة

(عبدالغني التلاوي)

النزف في طاحونة المدينة

قيلَ السحابة تمتطي الريح العنيدةَ

كي تبشرَ بالربيعْ

والارضُ تشرب من حليبِ الغيم ِ

كالطفل الرضيعْ

كانَ المساءُ يدق باب الدار ِ

والراعي يعودُ مع القطيعْ

وجهي علي الشباكِ

هذي القرية السمراء تجهلني

و تعرفني المدينةُ

حافلاتُ النقل تعرفني

و كلُّ مواقف الباصاتِ تشهدني

أبعثرُ شهوتي تحت المظلةِ

والمدينةُ تنحني تحتَ الضبابِ

يشدني بردٌ و تخذلني ثيابي

والمدينةُ تنحني...

و أنا انحنيتُ

إذا المدينةُ موطني

لا بد لي أنْ أنحني

و أنا اختنقتُ أمامَ حانوت البقالةِ

واختنقتُ أمامَ شيطان البطالةِ

ليس لي وطن سوى هذي القصيدة

كي أجمع جثتي

حيناً...

واشربُ قهوتي

حيناً...

وأذكرُ إخوتي

وأنا أحنُّ لقريةٍ

أرتاحُ من هذا الدخان ِ

و من غبارٍ طالع ٍ

من مصنع ِ الغزل ِالكبير ِ

أمامَ نافذتي الصغيرهْ

والقرية السمراء تجهلني

و تعطيني مفاتيح المدينة

إنَّ المدينة أنكرتْ وجهي

وضيعني الزحامْ

يا من أتيتمْ من قراكمْ

امنحوني شاغراً في قرية

حبلي بأسرابِ الحمامْ

إني تعبتُ من الهموم ِ

وبت أحلمُ أنْ أنام

يا من أتيتمْ من قراكم

كيف جئتمْ من بيادرِ قمحكمْ

و تطالبونَ بأنْ أقاسمكم رغيفي

أنا لستُ أملك في المدينة

غيرَ هذا النزفِ

فاقتسموا نزيفي

از مجموعه‌ي

تا دل شب قصيده مي‌گريد

(عبدالغني التلاوي شاعر سوريه‌اي)

خونابه در آسياي شهر

ابر را گفتند:

بر باد توفنده برنشين!

تا بهاران را مژده آوري

و كودك خاك را

چون طفلي بشير

از شير ابر سيراب كني

شامگاهان

            خانه را كوبه بر در مي‌زند

            و چوپان باز مي‌گردد

                                    با رمه

در پنجره ايستاده‌ام

اين گندمزار مرا نمي‌شناسد

            شهر مي‌شناسد امّا

            و آنان كه در آمد و شدند

            ايستگاه‌هاي اتوبوس گواهند

در زير شرجي مه

            اميالم را مي‌پراكنم

سرما بر تن من مي‌تازد

و جامه‌هايم از بدنم جدا مي‌شوند

شهر خم مي‌شود

            خم مي‌شوم

وقتي در شهر مانده‌ام

            مرا چاره‌اي جز خميدن نيست

جلوي بقالي

            در برابر اهريمن بيهودگي

                        خفه شدم

ميهني جز اين چكامه ندارم

            تا فراآورم در آن وجودم را

                        گاه آن است...

و به ياد مي‌آورم برادرم را

            در حالي كه با روستا صميمي‌ترم

از اين دود و دم راحت شدم

            واز غباري كه برمي‌خيزد از كارخانه‌ي بزرگ ريسندگي

در مقابل روزنه‌ي كوچكم

            و گندمزاري كه مرا نمي‌شناسد

            و كليدهاي شهر را به من مي‌بخشد

شهر چهره‌ام را زشت

            و ازدحام مرا تباه كرد

آي كساني كه از روستا آمده‌ايد!

            مرا دريابيد!

            تبعيدي اين قريه‌ام

            رشته‌ام به فوج كبوتران بسته است

                        آزرده از غم‌ها

واي بر من!

            به رؤيا مي‌روم اگر بخوابم

آي كساني كه از روستا آمده‌ايد!

چگونه از خرمن‌هاي گندم مي‌آييد

            و مي‌خواهيد نانم را با شما قسمت كنم؟

من در شهر چيزي ندارم

            جز اين خونابه كه به آسياي شهر مي‌ريزد

                        قسمت كنيد آن را!

گزاشتار: محمّد مستقيمي(راهي)

+ نوشته شده توسط راهي در چهارشنبه 1387/01/28 و ساعت 23:58 |

  پينك

            پونك               پينك

           پونك...

بادت كرده‌اند

            كه توي سرت بزنند

                                   (م-راهی)

 

+ نوشته شده توسط راهي در پنجشنبه 1387/01/22 و ساعت 9:44 |

۳۱)     سياست‌مداران بزرگترين كاريكلماتوريست‌ها هستند.

 

۳۲)     زمان در دست كساني‌ست كه ساعت مچي دارند و در جيب كساني كه ساعتِ

 

 جيبي.من آن را به دار آويخته‌ام.

 

۳۳)     از چشمِ مردم افتاده‌است امّا هنوز از دماغشان آويزان است.

 

۳۴)     معركه‌گير هرگز كلاهش پسِ معركه نيست.

 

۳۵)     امروزه لوطي‌ها خودشان انترند.

 

۳۶)     آن قدر معركه گرفتند كه كلاهِ همه پسِ معركه است.

 

۳۷)     بعضي،پلشان بر آب است، زندگيشان آن سويِ آب؛ ما زندگيمان بر آب است، پلمان

 

آن سويِ آب.

 

۳۸)     درختان علف‌هايِ زيرِ پايِ منتظران است.

 

۳۹)     خدا مجلسِ ختمِ آدم‌هايِ «ختم» را دوبله حساب مي‌كند

.

۴۰) سيلِ قطرات، كوخ‌ها را ويران مي‌كند؛سيلِ نفرات كاخ‌ها را.

 

                                                                           (م-راهی)       

 

+ نوشته شده توسط راهي در شنبه 1387/01/17 و ساعت 17:30 |

سگ‌ها

كليد را توي قفل صندوق عقب اتومبيل مي‌كند، كمي مي‌چرخاند امّا مكث مي‌كند، شايد مي‌ترسد. حق دارد، ممكن است حيوان عاصي شده به او حمله كند چون اين بار مثل قبل با ميل و رغبت به صندوق عقب اتومبيل نرفته‌است. مثل هميشه كه با خانواده به گردش مي‌رفتند و او را نيز با خود مي‌بردند و او به محض باز شدن صندوق به درون آن مي‌پريد و گهگاه كه خيال نداشتند او را با خود ببرند، مي‌غريد و اعتراض مي‌كرد امّا امروز انگار احساس كرده‌بود به گردش نمي‌رود.
ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط راهي در شنبه 1387/01/10 و ساعت 18:58 |