تبليغاتX
دیش سپید ـ ادبی

آنقدر كلاغها      به خشكسا لي    ريدند

                                                                                                                                               كه  ناودانها    گرفت

خوابيده  بوديم

                                                                     كه  آسمان  غافل گير مان كرد

حالا   سقف آنقدر چكه   كند

                                                                                                               كه جانش   بالا   بيايد

هنوز  آنقدر عفّت  كلام   داريم

                                                                                                                                                                            كه نگوييم

                                                                                                                                                            م - راهي 

+ نوشته شده توسط راهي در شنبه 1387/02/28 و ساعت 2:53 |

۴۱)     سيل، اغتشاشِ قطرات است و اغتشاش، سيلِ نفرات.

 

۴۲)     در مانورها سربازان، خود را شكست مي‌دهند.

 

۴۳)   عشق تصادفي‌ست كه بهتر است پليس نفهمد.

 

۴۴)     آن قدر «عرب‌زده» است كه واج‌هاي فارسي را هم از مخرج ادا مي‌كند.

 

۴۵)     كتاب، ساكتِ شلوغ است.

 

۴۶)     سانسورچي، اوراقچيِ كتاب است.

 

۴۷)     وقتي زمين چتر بردارد؛ پوششش خشك مي‌شود.

 

۴۸)     خفقان اوّل گلويِ ديوارها را مي‌فشارد.

 

۴۹)     سكوت، بايكوتِ‌خفقان است.

 

۵۰) خفقان آخر خود را خفه مي‌كند

                                                 م- راهی.

+ نوشته شده توسط راهي در پنجشنبه 1387/02/19 و ساعت 23:52 |

گزنگ

 آفتاب آنجا هميشه براي افول عجله داشت و آن روز غروب انگار بيشتر از هميشه. كوه‌هاي مغرب آنقدر بلند بودند كه شب را زودرس‌تر كنند و آن روز كوه‌ها هم بلندتر شده بودند. خيلي زود تاريك شد و كم‌كم سروصداي معدن تنها در محدوده‌ي چاه‌ها و تونل‌ها به گوش مي‌رسيد و ناله‌ي يكنواخت ديزل نيروگاه كه دست‌خوش باد بود، گاهي بلند و گاهي آرام‌تر شنيده مي‌شد. بوي كاربيت فضاي معدن را آكنده بود. در محوطه‌ي پايين‌تر، در دامنه كه آلونك‌هاي كارگران در چند رديف بطور نامنظّم بنا شده بود، تنها صداي شرشر آب سنگين و آلوده به سرب كه از عمق چندصد متري معدن كشيده مي‌شد و تا پايين دره مي‌خزيد، موسيقي غم‌انگيز و وهم‌آميزي مي‌نواخت. اين موسيقي يكنواخت گهگاهي با تك‌سرفه‌اي از حلقوم كارگري مسلول و پاس سگي در دوردست به هم مي‌ريخت.


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط راهي در شنبه 1387/02/07 و ساعت 1:20 |