امشب

از: كوين كانن

 

در نم‌نم باران پاييزي

قطار باري ناله مي‌كند

               چونان كه قلب من

                                  بي‌تو

                                       امشب

                                                           

                                                            گزاشتار: محمد مستقيمي (راهي)

                     اين شعر چقدر شبيه اين دوبيتي باباطاهر است انگار كه ترجمه‌ي آن است:

                              شتر از بار مي‌ناله من از دل           بناليم هر دومون منزل به منزل

                                شتر ناله كه مو بارم گرونه            مو هم نالم كه دور افتادم از ول

121)  تا دلم را شكستي؛ عشقت فروريخت.

122)  افاغنه از دستِ سربازانِ آمريكايي، افغان مي‌كنند.

124)  آتش‌نشان، ازدواج كرد؛ آتش‌فشان شد.

125)  محتسب مستي به ره ناديده حالش را گرفت.

126)  آيينه نفس‌كش نمي‌طلبد.

127)  ناديده گرفتن را از آيينه بياموز!

128)  آب كه آمد وضو باطل است.

129)  تا خواستند زندانيش كنند؛ رنگش پريد.

130)  برايِ آسيا گندم گندم است؛ چه آمريكايي، چه استراليايي!

                      محمد مستقيمي(راهي)

مه‌ فشاند نور و...

   هوچي‌اين‌ جا جلوه‌ها با چو كند

                                 گر كلاه‌، انديشه‌ها را نو كند

  خويشتن‌ را مي‌كند بورابلهي‌

                                 كاو بزرگي‌ را به‌ جمعي‌ هو كند

  بدلگامانيم‌ گندم‌ آن‌ِ ماست‌

                                 آخوري‌ شايد كه‌ فكر جو كند

  كي‌ تواند با مراغه‌ آن‌ چموش‌

                                  تا ابد در خاكِ‌ ما سخلو كند؟

  با چنين‌ درجا ترقي‌ مي‌كنيد!

                                 گر صعودي‌ در مثل‌ يويو كند

  مي‌كند با من‌ حسودان‌! تيغتان‌

                                آن‌ چه‌ را تيغِ هرس‌ با مو كند

  دشت‌ِ سبز از ما لگدمال‌ از شما

                                « مه‌ فشاند نور و سگ‌ عوعو كند»

                                م- راهی

                     نقل از کتاب شب و ابر و هامون

La Vita Nuova

In that book which is
. . .My memory
On the first page
That is the chapter when
I first met you
 . . .Appear the words
Here begins a new life

Dante Alighieri

تولّد ديگرت پايدار باد!

دانته آليگيري

در دفترچه‌ي خاطرات من...

           بر نخستين صفحه

در سفر آغازين ديدار من با تو

                  واژگاني تجلي مي‌كند...

اينك

        رويش يك زندگي تازه!

                              گزاشتار: محمّد مستقيمي(راهي)

 

 111)  خمره، بزرگ‌ترين ميدان است.

 112)  سنگِ بزرگ، آدم را كوچك مي‌كند.

         113) «سياست»، با گويشِ اصفهاني درست است.

         114)  بچه‌ها به ناظمِ مدرسه ضدِّ زنگ پاشيدند.

         115)  هركه ريشش بيش؛ كيشش بيشتر.

         116)  بيدار، بي‌دار نمي‌شود.

         117)  زيانِ «نمك» از نامش پيداست.

         118)  برهنه تا چشم‌پوشي مي‌كند؛ برهنه نيست.

         119)  قماربازِ واقعي سرباز است؛ نه شاه، نه بي‌بي.    

 120)   پرنده در قفس پروا ندارد. 

                                                              م-راهی