دیش سپید ـ ادبی

شعر

آبشار مارگون

تو آبشار نیستی

که خالی کنی

زیر پای رود را

برای زیبایی

زیبایی تو خالی

نه تو آبشار نیستی!

تو چشمه ی ایستاده ای!

(م - راهی)

+ نوشته شده توسط راهي در سه شنبه 1388/07/21 و ساعت 13:45 |

یک شعر کوتاه

تاکها را به دار آويختيد

ستاکها را مثله کرديد

بارورتر شدند

م-راهی

+ نوشته شده توسط راهي در سه شنبه 1388/02/29 و ساعت 12:35 |

پگاه دروغ

در پگاه دروغ

مؤذنان بی محل حنجره دریدند

روسپیان محل فارغ شدند

م- راهی

+ نوشته شده توسط راهي در شنبه 1387/11/26 و ساعت 14:15 |

بازگشت

از همه‌ي دوستان خوبم بخاطر غيبت طولاني عذر مي‌خواهم .

درگيري‌هاي من با سانسور كتاب در ارشاد آنچنان ذهنم را مشغول كرده بود كه چيزي نمانده بود خودم را سانسور كنم. گرچه مشكل باقي است ولي ظاهراً ما كم كم با هر چيزي كنار مي‌آييم. اين بود كه خوشبختانه دوباره به ياد دوستان افتادم تا بتوانم لحظاتي را دور از واقعيت‌ها در دنياي مجازي به سر برم.

با يك شعر تازه از دوستان خوبم استقبال مي‌كنم:

گورستان جلفا

            مردگان ايستاده

                        در انتظار

            و علف‌هاي روييده

گورستان تخت فولاد

            مردگان خوابيده

                        خسته از انتظار

            و علف‌هاي خشكيده

م-راهی

+ نوشته شده توسط راهي در پنجشنبه 1387/11/17 و ساعت 13:50 |

سوء هاضمه

همه جاجشن

همه چيز صلواتي

دوغ و دوشاب

و من دچار سوء هاضمه

(م _ راهي)

+ نوشته شده توسط راهي در سه شنبه 1387/06/19 و ساعت 21:16 |

با ياد شاملو

بوي‌ عشق‌

در سوگ‌ شاملو

من ‌ و تو

مصلوبينِ كليساي‌ِ شمس‌ِ قيس‌

هم‌چنان ‌ بر دار ايستاده‌

بزرگا تو!

كه‌ «بكارتِ سربلند را»

هم‌چنان ‌ «سر به‌ مهر»

به‌ حجله ‌ بردي‌

هم‌چنان‌ بر صليب‌ مي‌ماني‌

سربلند

«دهانت ‌ را بوييدند»

تا به‌ جرمِ دوست‌داشتن

‌

بشكنند

دستت ‌ را

كه ‌ «حضورِ مأنوسِ دستان ‌ را مي‌جست‌»

و تو

فراموش‌ كردي ‌ پا را

به‌ جرمِ «پاي‌مال‌ كردنِ جانِ انگشتان‌»

چه‌ تلاشِ بيهوده‌اي‌!

در پنهان‌كردنِ تو

تو را كه‌ يك آغوش‌ بسنده‌ بود

«برايِ زيستن‌»

« و براي ‌ مردنت‌»

تو خفتي‌

و «تمامِ كوچه‌هايِ شهر»

خوابِ تو را

به‌ پرسه‌ نشستند

نگران ‌ خشك‌سالي‌ مباش‌

«بركه‌ها و درياها » را پس‌ از اين‌

ما خواهيم‌ گريست‌

تو بر دار مي‌ماني‌

بيهده‌ مي‌كوشند

دارت ‌ را پنهان‌ كنند

«فانوسي ‌ كه ‌ به‌ رسوايي ‌ آويختي‌»

«تمامِ كوچه‌هايِ بن‌بست‌» را فروخت‌

و «قناري‌هايِ خاموش‌ِ گلويت‌»

زبان‌ِ عشق ‌ بودند

بزرگا تو!

كه‌ «تجربه‌يِ بيهوده‌يِ فاصله‌ها را» پيمودي‌

و آمدي‌

تا «شكوفه‌ي‌ِ سرخ ‌ پيراهن‌»

«صلتِ تمامِ قصيده‌هايم‌»

غزلِ مرگ ‌ توست‌

كه ‌ باژگونه‌ است‌

و گل ‌ پرتاب‌ مي‌كند

بر ما

در همان ‌ بالا

در همان ‌ بلند

كه ‌ پرواز مي‌كردي‌

ماندي ‌ براي ‌ هميشه‌

فريادِ «چراغِ معجزه»ات‌

هنوز مي‌درخشد

و ما كوردلان‌

در توفير «نيم‌شب‌ از فجر» مانده‌ايم‌

و سويِ چراغ ‌ «از كيسه‌مان ‌ رفت‌

آن ‌ «قطره‌يِ تفتيده‌ چون‌ خورشيد»

اينك ‌ در چشمان ‌ ماست‌

از تو نياموختيم‌

«بي‌دريغ‌ بودن ‌ را»

و «كاردهايمان‌

حتي ‌ براي‌ قسمت‌كردن بيرون‌ نيامد

تو كه‌ «دهانت ‌ بويِ عشق ‌ مي‌داد»

چرا نگرانِ ناپيداييِ آن‌ بودي‌؟

بزرگا تو!

كه ‌ هماره‌ گريستي‌

در درگاه‌ها

در آستانه‌ها

در معبرِ بادها

در چهار راه‌ها

در چهار چوب‌ها

و اكنون ‌ در قابي ‌ كهنه‌

زيستي‌

اكنون‌ كه ‌ با «خواهرِ عشق» ازدواج‌ مي‌كني‌

درمي‌يابي ‌ رازِ جاودانگي ‌ را

گاهي ‌ كه ‌ «باد ديوانه‌»

«يال ‌ بلندِ اسبت‌ را آشفته‌ كرد

دخترانِ بلوغِ نارس‌

دخترانِ چگورهاي‌ِ كوك‌ ناشده‌

دخترانِ شعرهايِ نسروده‌

دخترانِ زورق‌هاي‌ِ شكسته‌

به‌ سوگ‌ نشستند

و ما هم‌چنان‌

«دوره‌ مي‌كنيم‌

شب ‌ را و روز را

هنوز را...»

(م- راهي)

+ نوشته شده توسط راهي در شنبه 1387/05/05 و ساعت 23:12 |

هی هی

نريان‌ها را

هي هي

پالان زديد

تا اخته شدند

ماديان ها

هي هي

قاطر زاييدند

هي هي طويله‌هاي سترون !

(م-راهی)

+ نوشته شده توسط راهي در سه شنبه 1387/04/25 و ساعت 22:23 |

پينك پونگ ۱۰

پينك

            پونك               پينك

           پونك...

به هوا بروي

به زمين بيايي

همين است كه هست

                                   (م-راهی)

+ نوشته شده توسط راهي در سه شنبه 1387/04/11 و ساعت 23:28 |

موریانه ها

موش‌هاي خانگي

                                                در فاضلاب‌ها

                                                آنقدر فربه شده‌اند

                                                                                                كه از در تو   نيايند

نگران نباش

                                                كتاب‌ها    را موريانه‌ها   خوانده‌اند

                                                                                                            (م-راهي)

+ نوشته شده توسط راهي در یکشنبه 1387/04/02 و ساعت 11:27 |

پينك پونگ ۹

پينك

            پونك               پينك

           پونك...

مي‌رانندت

            كه برنگردي

                                   (م-راهی)

+ نوشته شده توسط راهي در شنبه 1387/03/04 و ساعت 23:45 |

عفت كلام

آنقدر كلاغها     به خشكسا لي   ريدند

                                                                                                                                               كه ناودانها   گرفت

خوابيده بوديم

                                                                     كه آسمان غافل گير مان كرد

حالا   سقف آنقدر چكه كند

                                                                                                               كه جانش بالا   بيايد

هنوز آنقدر عفّت كلام داريم

                                                                                                                                                                            كه نگوييم

                                                                                                                                                            م - راهي

+ نوشته شده توسط راهي در شنبه 1387/02/28 و ساعت 2:53 |

پينك پونگ ۸

  پينك

            پونك               پينك

           پونك...

بادت كرده‌اند

            كه توي سرت بزنند

                                   (م-راهی)

+ نوشته شده توسط راهي در پنجشنبه 1387/01/22 و ساعت 9:44 |

نوروزتان پیروز

نوروز بر همه ی دوستان مبارک باد.

این شعر مربوط به سالی است که قرار بود تعطیلات عید به زمستان برود که نرفت:

نوروز

ريشه در آب‌هاي اساطيري

                        روييدم

            بر دامنه‌ي «كوه خدا»

            به ساحل «هامون»

در آن پگاه

            كه دختران سه‌گانه‌ي موعود

                        تن به آب زدند

            و «سوشيانت»

برگ انجيرش را

                        به شاخه‌ي من آويخت

ريشه در آب‌هاي اساطيري

                        روييدم

            در پگاهي كه ريواس روييد

                        از مزار پدر

                        و تخم گذاشت

                        پوپك انسان

                                    در معبد «آناهيتا»

                                    بر قلّه‌ي «كوه خدا»

            وقتي به چرا راندند

            نخستين رمه را

                        با آواز ني‌لبك چوپان

                        در گوشه‌ي چراگاه «سلمك»

ريشه در آب‌هاي اساطيري

                        روييدم

            در آن پگاه كه خفت

                        ده ماهه زمستان

            و پدر ايستاده بود

                        بر جنازه‌ي اهريمن

            در جبهه‌ي سال

            تا بحل كند

                        تردامنان را

            و به جزيه بگيرد

                        در سايه‌سار شنبه‌هايم

                        عسلي‌دوزان را

            و شكر هديه كند

                        نوباوگان را

ريشه در آب‌هاي اساطيري

                        روييدم

            در آن الست كه شامش را

                        كعبه‌ي آتش افروخته بود

            و آب پاشيدند به روي هم

            «سوشيانت» و خواهران

گاهي كه بشارت آورد سروش

            آن پيامدار جام را

                        به انوشگي

تا برويند

            ستون‌هاي غلّه و بنشن

                        به شگون فراواني

ريشه در آب‌هاي اساطيري

                        روييدم

            موزون

                        در نغمه‌اي مناسب «عشّاق»

                        همساز نغمه‌هاي مخالف

                        «زيرافكند» گام‌هاي «حجاز» و «عراق» و «ترك»

و انوشه ماندم

            بر پيشاني سال

                        در هجوم سمومي سخت

                                    سرسبز

زمستانشان باد!

ستون‌هاي غلّه و بنشن، مرا

            به شگون قحطي، شما را

و فروردگانتان باد!

            روزهاي سبزم را

                        اگر به زمستان بريد

                                    تبرداران!

                                                          (م-راهی)

+ نوشته شده توسط راهي در یکشنبه 1386/12/26 و ساعت 6:22 |

پينك پونگ ۷

پينك

پونك پينك

پونك...

گاهي راست

گاهي چپ

براي تو چه فرق مي‌كند؟

(م-راهی)

+ نوشته شده توسط راهي در یکشنبه 1386/12/19 و ساعت 8:23 |

در حاشيه‌ي جشنواره‌ي شعر فجر

تعفن شاشتان

زاينده رود را به گند كشيد

و مادي ها در شهر لجن مي‌پراكنند

شهر شما را تف مي‌كند

سر بالا

م - راهي

+ نوشته شده توسط راهي در پنجشنبه 1386/12/09 و ساعت 8:28 |

پينك پونگ ۶

پينك

پونك پينك

پونك...

تا به تورت نيندازند

رهايت نمي‌كنند

(م-راهی)

+ نوشته شده توسط راهي در پنجشنبه 1386/11/25 و ساعت 11:10 |

پینک پونک 5

پينك پونگ۵

پينك

پونك پينك

پونك...

به چپ، چپ

به راست، راست

براي كه مي‌جنگي؟

(م-راهی)

+ نوشته شده توسط راهي در یکشنبه 1386/11/07 و ساعت 8:32 |

پينك پونگ 4

پينك

پونك پينك

پونك...

گاهي در خانه‌ي اين مي‌خوابي

گاهي در خانه‌ي آن

(م-راهی)

+ نوشته شده توسط راهي در دوشنبه 1386/10/17 و ساعت 13:18 |

پينك پونگ 3

پينك

پونك پينك

پونك...

سرگرداني از تو

امتياز از بازيگران

(م-راهی)

+ نوشته شده توسط راهي در یکشنبه 1386/10/02 و ساعت 8:4 |

پينك پونك 2

پينك

پونك پينك

پونك...

تا زنده‌اي

بازيچه‌اي

آااااااي توپ کوچولو!»

(م-راهی)

+ نوشته شده توسط راهي در یکشنبه 1386/09/25 و ساعت 8:27 |

پینک پونک 1

پينك

پونك پينك

پونك...

يك پس‌گردني از آسمان

يك تي‌پا از زمين...

آسمان

زمين آسمان

زمين...

«نرفتن به آسمان

تنها راه رهايي

آااااااي توپ کوچولو!»

(م-راهی)

+ نوشته شده توسط راهي در سه شنبه 1386/09/20 و ساعت 7:3 |

چند شعر کوتاه

*

آغوشي كه براي تو گشودم

زانوانم را بغل كرد

*

دخترك زيبا

خفت به خفت

خود را بر دار مي‌زد

*

اين خواب زمستاني

آنقدر به درازا كشيد

كه ناي بيداري نداريم

*

اين جنگل هم

قانون دارد

مثل جنگل‌هاي ديگر

(م‌ ـ راهي)

+ نوشته شده توسط راهي در شنبه 1386/09/03 و ساعت 8:56 |