سال‌ها پيش گمان مي‌كردم متون ادبي، يك تأويل بيش ندارد و آنچه من مي‌فهمم همان است كه شاعر يا نويسنده مي‌انديشيده است. نمي‌دانستم كه يك شعر خوب به تعداد خوانندگانش تأويل مي‌پذيرد. تأويلي كه بر شعر نشاني سهراب سپهري نوشته‌ام مربوط به همان سال‌هاست و يكي از برداشت‌ها از اين شعر. از كساني كه در اين متن بر ايشان تعريضي دارم پيشاپيش پوزش مي‌طلبم.

 به درخواست بعضي از مشتاقان اين پست نوشته شد.