پروين هميشه دير مي‌آيد

آن شب كه ستاره‌ات سوخت، مادربزرگ! درست مثل امشب طاقباز روي بامِ تابستان خوابيده بودم. امشب هم يك ستاره سوخت؛ ستاره‌يِ من نبود. خودت گفتي: «هر وقت ستاره‌اي مي‌سوزد يك نفر مي‌ميرد.» شب‌هايِ آخرِ آخرين تابستون بود كه از ستاره سوختن گفتي و رفتي و نمي‌دانستي كه با دلِ من چه كرده‌اي! تمامِ اون تابستون را از پروين برام گفتي و تا ستاره‌ات سوخت هم، من پروين را نديده بودم؛ نه، سرِ مزار ِ تو، پروين را ديدم و عاشقِ او شدم ولي هرگز به تو نگفتم پروين! كه چرا عاشقِ تو شدم؛ حتّي به تو نگفتم كه عاشقِ تو شدم. تو از نگاهام فهميدي. تو هم عاشقِ من شدي؛ از نگاهات پيدا بود.

گزنگ

 آفتاب آنجا هميشه براي افول عجله داشت و آن روز غروب انگار بيشتر از هميشه. كوه‌هاي مغرب آنقدر بلند بودند كه شب را زودرس‌تر كنند و آن روز كوه‌ها هم بلندتر شده بودند. خيلي زود تاريك شد و كم‌كم سروصداي معدن تنها در محدوده‌ي چاه‌ها و تونل‌ها به گوش مي‌رسيد و ناله‌ي يكنواخت ديزل نيروگاه كه دست‌خوش باد بود، گاهي بلند و گاهي آرام‌تر شنيده مي‌شد. بوي كاربيت فضاي معدن را آكنده بود. در محوطه‌ي پايين‌تر، در دامنه كه آلونك‌هاي كارگران در چند رديف بطور نامنظّم بنا شده بود، تنها صداي شرشر آب سنگين و آلوده به سرب كه از عمق چندصد متري معدن كشيده مي‌شد و تا پايين دره مي‌خزيد، موسيقي غم‌انگيز و وهم‌آميزي مي‌نواخت. اين موسيقي يكنواخت گهگاهي با تك‌سرفه‌اي از حلقوم كارگري مسلول و پاس سگي در دوردست به هم مي‌ريخت.

سگ‌ها

اروونه^* كه به آب بزنه...

پير‌مرد مثل هر روز از خونه زده بود بيرون تا در حاشيه‌ي رودخونه، هم هوايي بخوره و هم از بهانه‌گيري‌هاي دخترك راحت بشه. كفشاش به خاك كشيده مي‌شد و آهنگي يكنواخت داشت كه فكر مي‌كردي هر لحظه ضرب‌آهنگ اون كندتر مي‌شه. كلاشو تقريباً پس سرش گذاشته بود، بطوري كه پيشونيش تو آفتاب برق مي‌زد. نگاهش به گونه‌اي بود كه انگار شيء ريزي را در دورترين افق ورانداز مي‌كنه. رو بيني لاغرش چند تا لك سياه افتاده بود. سبيل‌هاي سفيد و پرپشتش تمام دهانشو مي‌پوشوند. هوا گرم بود و كت و جليقه‌ي پيرمرد به تنش سنگيني مي‌كرد. عصاشو طوري به زمين مي‌ذاشت كه حس مي‌كردي حالاست كه از زير تنه‌اش درميره و اونو نقش زمين مي‌كنه. دست بي‌عصاش رعشه داشت. به نظر مي‌رسيد پيرمرد مرتّب و منظّميه امّا دكمه‌هاي شلوارش باز مونده بود....