واژگان

از: تايگر

 

گمان مي‌كنم شنيده‌ام

                      يك واژه‌ي مگو

گويي آشكارا شنيده‌ام

                      از نگاهت

                              و لبخندت

و هنوز هست

         آن راز مگو

                                                                                                                                        تا هميشه

      

        گزاشتار: محمد مستقيمي (راهي)

 

با تبريك سال نو به همه‌ي دوستان يك ترجمه زيبا براتون پست مي‌كنم:

 

 امشب

از: كوين كانن

 

در نم‌نم باران پاييزي

قطار باري ناله مي‌كند

               چونان كه قلب من

                                  بي‌تو

                                       امشب

                                                           

                                                            گزاشتار: محمد مستقيمي (راهي)

                     اين شعر چقدر شبيه اين دوبيتي باباطاهر است انگار كه ترجمه‌ي آن است:

                              شتر از بار مي‌ناله من از دل           بناليم هر دومون منزل به منزل

                                شتر ناله كه مو بارم گرونه            مو هم نالم كه دور افتادم از ول

 

 

La Vita Nuova

In that book which is
. . .My memory
On the first page
That is the chapter when
I first met you
 . . .Appear the words
Here begins a new life

Dante Alighieri

  

تولّد ديگرت پايدار باد!

دانته آليگيري

در دفترچه‌ي خاطرات من...

           بر نخستين صفحه

در سفر آغازين ديدار من با تو

                  واژگاني تجلي مي‌كند...

اينك

        رويش يك زندگي تازه!

                              گزاشتار: محمّد مستقيمي(راهي)

 

لاریسا شمایلو ترجمه مرا در وبلاگ خود آورده است. برای مشاهده اینجا کلیک کنید:

Larissa Shmailo

 

 

by Larissa Shmailo

Spring Vow

We will love like dogwood

Kiss like cranes

Die like moths

I promise

©2007, Larissa Shmailo

لاريسا شمايلو      2007

پيمان بهار

ما عشق خواهيم ورزيد

           مثل زغال اخته

بوسه خواهيم زد

           مثل درناها

خواهيم مرد

           مثل پروانگان

             من نويد مي‌دهم

                                                            گزاشتار: محمّد مستقيمي(راهي)

                                                        

Garden of Love, The
by William Blake

 

I laid me down upon a bank,

Where Love lay sleeping;

I heard among the rushes dank

Weeping, weeping.

Then I went to the heath and the wild,

To the thistles and thorns of the waste;

And they told me how they were beguiled,

Driven out, and compelled to the chaste.

I went to the Garden of Love,

And saw what I never had seen;

A Chapel was built in the midst,

Where I used to play on the green.

And the gates of this Chapel were shut

And "Thou shalt not," writ over the door;

So I turned to the Garden of Love

That so many sweet flowers bore.

And I saw it was filled with graves,

And tombstones where flowers should be;

And priests in black gowns were walking their rounds,

And binding with briars my joys and desires.

باغ عشق

ويليام بليك

غمگنانه

بر ساحل دراز كشيدم

در خوابگاه عشق

از ميان ني‌هاي خيس

هاي هاي گريه‌اي

به گوش مي‌رسيد

به ميان خلنگزار وبيشه رفتم

وآن هرزگان به من گفتند

چگونه اغفال

رانده

 و عفيف ناميده شده‌اند

به باغ عشق رفتم

ديدم آنچه را كه هرگز نديده بودم

كليسايي كوچك

در ميانش روييده بود

آنجا كه من عادت داشتم روي چمن‌ها بازي كنم

با درهايي بسته

كه بر روي آن نوشته شده بود «تونبايد»

به باغ برگشتم

گل‌هاي خوشبو پژمرده بودند

و ديدم كه باغ پرشده بود

 از گودال‌ها

و سنگ قبرها

همان جايي كه گل‌ها نبودند

و كشيش‌ها

با طيلسان‌هاي سياه

دور خودشان مي‌چرخيدند

و به بند مي‌كشيدند

با حصاري از روزيال

خوشي‌ها و آرزوهاي مرا

                                                            گزاشتار: محمّد مستقيمي(راهي)

 

 

The word's love poetry

p.304

British poetry

When you are old

William butler yeats

(1885-1939)

When you are old

 

When you are old and gray and full of sleep.

And nodding by the fire, take down this book,

And slowly read, and dream of the soft look

Your eyes had once and of their shadows deep;

 

How many loved your moments of glad grace

And loved your beauty with love false or true;

But one man loved the pilgrim soul in you,

And loved the sorrows of your changing face.

 

And bending down beside the glowing bars

Murmur a little sadly, how love fled

Anol paced upon the mountains overhead.

And hid his face amid a crowd of stars.

 

عاشقانه‌هاي جهان

ص 304

شعر انگلستان

روزهاي پيري

ويليام بوتلر ييتز

(1939-1865)

روزهاي پيري

 

آنگاه كه پير، سپيدموي و خواب‌آلوده‌اي

و در كنار آتش چرت مي‌زني

اين كتاب را بردار و بخوان به آرامي

و به رؤيايي شيرين درشو!

چشمانت، ناگهان

            از سايه‌هاي رؤيا سنگين مي‌شوند

 

چه دوست‌داشتني

            لحظه‌هاي شاد كامرانيت!

و چه دل‌انگيز

            زيباييت!

                        با عشقي راستين يا دروغين

مردي بود كه مي‌پرستيد

            روح مسافريت را

و دوست مي‌داشت

            اندوه گونه‌گون چهره‌ات را

 

خميده مي‌ايستاد

            بر پيشخوان درخشان پياله‌فروشي‌ها

            غرغركنان

                        و اندكي اندوهگين

                        كه چگونه عشق گريخت

آنك!

            گام برمي‌دارد

                        بر فراز كوه‌هاي بالادست

            و پنهان مي‌كند چهره‌اش را

                        در انبوه ستارگان

                                                            گزاشتار: محمّد مستقيمي(راهي)

 

إلي آخر الليل تبكي القصيدة

(عبدالغني التلاوي)

النزف في طاحونة المدينة

قيلَ السحابة تمتطي الريح العنيدةَ

كي تبشرَ بالربيعْ

والارضُ تشرب من حليبِ الغيم ِ

كالطفل الرضيعْ

كانَ المساءُ يدق باب الدار ِ

والراعي يعودُ مع القطيعْ

وجهي علي الشباكِ

هذي القرية السمراء تجهلني

و تعرفني المدينةُ

حافلاتُ النقل تعرفني

و كلُّ مواقف الباصاتِ تشهدني

أبعثرُ شهوتي تحت المظلةِ

والمدينةُ تنحني تحتَ الضبابِ

يشدني بردٌ و تخذلني ثيابي

والمدينةُ تنحني...

و أنا انحنيتُ

إذا المدينةُ موطني

لا بد لي أنْ أنحني

و أنا اختنقتُ أمامَ حانوت البقالةِ

واختنقتُ أمامَ شيطان البطالةِ

ليس لي وطن سوى هذي القصيدة

كي أجمع جثتي

حيناً...

واشربُ قهوتي

حيناً...

وأذكرُ إخوتي

وأنا أحنُّ لقريةٍ

أرتاحُ من هذا الدخان ِ

و من غبارٍ طالع ٍ

من مصنع ِ الغزل ِالكبير ِ

أمامَ نافذتي الصغيرهْ

والقرية السمراء تجهلني

و تعطيني مفاتيح المدينة

إنَّ المدينة أنكرتْ وجهي

وضيعني الزحامْ

يا من أتيتمْ من قراكمْ

امنحوني شاغراً في قرية

حبلي بأسرابِ الحمامْ

إني تعبتُ من الهموم ِ

وبت أحلمُ أنْ أنام

يا من أتيتمْ من قراكم

كيف جئتمْ من بيادرِ قمحكمْ

و تطالبونَ بأنْ أقاسمكم رغيفي

أنا لستُ أملك في المدينة

غيرَ هذا النزفِ

فاقتسموا نزيفي

از مجموعه‌ي

تا دل شب قصيده مي‌گريد

(عبدالغني التلاوي شاعر سوريه‌اي)

خونابه در آسياي شهر

ابر را گفتند:

بر باد توفنده برنشين!

تا بهاران را مژده آوري

و كودك خاك را

چون طفلي بشير

از شير ابر سيراب كني

شامگاهان

            خانه را كوبه بر در مي‌زند

            و چوپان باز مي‌گردد

                                    با رمه

در پنجره ايستاده‌ام

اين گندمزار مرا نمي‌شناسد

            شهر مي‌شناسد امّا

            و آنان كه در آمد و شدند

            ايستگاه‌هاي اتوبوس گواهند

در زير شرجي مه

            اميالم را مي‌پراكنم

سرما بر تن من مي‌تازد

و جامه‌هايم از بدنم جدا مي‌شوند

شهر خم مي‌شود

            خم مي‌شوم

وقتي در شهر مانده‌ام

            مرا چاره‌اي جز خميدن نيست

جلوي بقالي

            در برابر اهريمن بيهودگي

                        خفه شدم

ميهني جز اين چكامه ندارم

            تا فراآورم در آن وجودم را

                        گاه آن است...

و به ياد مي‌آورم برادرم را

            در حالي كه با روستا صميمي‌ترم

از اين دود و دم راحت شدم

            واز غباري كه برمي‌خيزد از كارخانه‌ي بزرگ ريسندگي

در مقابل روزنه‌ي كوچكم

            و گندمزاري كه مرا نمي‌شناسد

            و كليدهاي شهر را به من مي‌بخشد

شهر چهره‌ام را زشت

            و ازدحام مرا تباه كرد

آي كساني كه از روستا آمده‌ايد!

            مرا دريابيد!

            تبعيدي اين قريه‌ام

            رشته‌ام به فوج كبوتران بسته است

                        آزرده از غم‌ها

واي بر من!

            به رؤيا مي‌روم اگر بخوابم

آي كساني كه از روستا آمده‌ايد!

چگونه از خرمن‌هاي گندم مي‌آييد

            و مي‌خواهيد نانم را با شما قسمت كنم؟

من در شهر چيزي ندارم

            جز اين خونابه كه به آسياي شهر مي‌ريزد

                        قسمت كنيد آن را!

گزاشتار: محمّد مستقيمي(راهي)

The word's love poetry

p.305

British poetry

Things lovelier

Humbert wolfe

(1885-1940)

Things lovelier

 

You cannot dream Things lovelier

Than the first love I had of her

 

Nor air is any by magic shaken

As her first breath in the first kiss taken

 

And who in dreaming understands

Her hands stretched like a blind man's hands?

 

open,trembling wise they were

You cannot dream things lovelier

 

عاشقانه‌هاي جهان

ص 305

شعر انگلستان

دلخواه‌ترين‌ها

هامبرت ولف

(1940-1885)

دلخواه‌ترين‌ها

نه! تو حتّي در رؤيا هم نمي‌تواني ببيني

            چيزي دلخواه‌تر از نخستين عشق

                        عشق من به او

نه! هيچ نسيمي نيست

            با آن لرزش سحرآميز

            چونان نفس نفس زدن او

                        در نخستين بوسه

و چه كسي در رؤيا حتّي

            مي‌تواند حس كند

            كه او دستانش را گشود

                        مثل يك نابينا

 

لرزان، بگشاي دستانت را

            آنسان كه نابينايان

نه! تو حتّي در رؤيا هم

            نمي‌تواني ببيني

                        دلخواه‌ترين‌ها را

                                    گزاشتار: محمّد مستقيمي(راهي)

 

إلي آخر الليل تبكي القصيدة

(عبدالغني التلاوي)

دمي والحرب المعلبة

لأنَّك بينَ المدى والسنابل تحفرُ قبراً

سأفتحُ صدري أمام الطيورِ

التي هربتْ ذاتَ أغنيةٍ من رصاصِ البنادقِ

واتجهتْ للمدى

صوتها راجفٌ من يرد الصدى

و أنتَ اتسعتَ كزنزانة، واختنقتَ كزنزانةٍ

والتويتَ كسيخ ٍ محمى

أمامَ الجراحاتِ فاجأكَ النزفُ

واستيقظَ النائمونَ... و ناموا

و ما زلت تحفر قبراً

و تبحثُ عن وردةٍ شاهدةْ

إذاً ما ارتوتْ من نزيفي الورودُ

ولا ضيعتْ قدميكَ الحدودُ

فسلهمْ إذاً عن دموعي

وَسِرْ خلفَ قافلةٍ للحداءِ

توسدْ حجارَ الطريق ونمْ

ودعتكَ البلادُ فلا تقتربْ

إنَّهم يوقفونَ الحروبَ لتعليبها

فابتعدْ

ابتعدْ

إنهم قادمون...

و قدْ كنتُ وحدي

أُجادلُ في غربتي صورةَ امرأةٍ أشتهيها

و تضربُ أسوارها شهوتي

كنتُ وحدي أمامَ البلاغات أبكي

مِنَ الماءِ للماءِ أبكي

وأكتبُ يا موطني لا تكنْ قاسياً

ثُمَّ فاجأني صوتهم والرصاصُ

فسالَ دمي وردةً...

             وردةً...

وما زلتَ تحفر قبراً يليق بنا يا وطن...!

كنتُ وحدي أمامَ النساءِ اللواتي اغتسلنَ علي جسدي

خلسةً

وعبأنَ أثداءهن حليباً واسئلةً محرجهْ

وقبلنني طعنةً طعنةً

كنتُ أضحكُ من صورتي في المرايا

حين غادرتي الاصدقاءُ عدواً عدواً

ولم يبقَ إلاكَ تضحكُ من صورتي

ثم أضحكُ من صورةِ امرأة أشتهيها

وتهربُ... تهربُ حتي تجيءَ بلونِ البنفسج ِ

ناهدةَ الصدرِ

أدخلُ سرَّتها هارباً من دمي

هاربٌ... هاربً شرطهٌ في دمي

فسلهم إذاً عن دماكَ...

وعن حربهم وانتظرْ

يثيرُ السؤالُ التوتر فاهربْ معي...

نلتمسْ حانةً تحتَ جلدِ امرأهْ

ومَا الحرب إلا...

ومَا النصر إلا...

وما الارض إلا...

نشيدٌ وأغنيةٌ مطفأهْ

نرددها في المدارسِ

من غير حربٍ و نصرٍ و أرضٍ

نرددها كي نردَ اعتبارَ الجراحِ أمام هزائمنا

و نضحكُ خلفَ دموعكَ يا وطن الأغنياتِ الكسيحةِ...

والطلقةِ الباردهْ

وما زلتَ تحفرُ قبراً

من الماءِ للماءِ تحفرُ قبراً

وتبحثُ عن وردةٍ شاهدهْ

أمامكَ هذي العيون الحزينه...

واقبرات التي لا تطيرُ

لأنَّ نبوءَتَها جارحهْ

فانتظرْ لحظةً

قبلةً قبلةً ندخلُ المذبحهْ

 

از مجموعه‌ي

تا دل شب چكامه مي‌گريد

(عبدالغني التلاوي شاعر سوريه‌اي)

جنگ برافروخته و خون من

تا گور مي‌كني

            از آبگيرها تا خوشه ها

آغوش مي‌گشايم

           بر پرندگاني كه از گلوله‌ها گريخته

                        روي بر آبگيرها

                        آواز مي‌خوانند

                        آوازي لرزان

                                    كه به پژواك مي‌رسد

و تو

چون سلّول زندان فشرده و خفه شدي

           و مثل سيخ كباب

                        در خود پيچيدي با زخم‌ها

                        و در خون شناور گشتي

           و خفتگان بيدار شدند...

                        و خفتند...

و تو همچنان گور مي‌كني

            در جست‌وجوي گلي زيبا

گل‌ها از خون من سيراب مي‌شوند

گام‌هاي تو مرز نمي‌داند

اشك‌هايم را از گل‌ها بپرس!

           و همراه شو!

           در آواز ساربان

                        با كاروان

           و بر سنگ‌هاي نشان تكيه كن!

                        و بخواب!

شهرها تو را وداع گفته‌اند

           نزديك مشو!

آن‌ها خاموش مي‌كنند جنگ را

           تا برافروزندش

آن‌ها مي‌آيند

           در حالي كه من تنهايم

           و نجوا مي‌كنم

           با تصوير زني كه دوستش دارم

           و ياره‌هايش

                        برمي‌انگيزاندم

مي‌گريستم به تنهايي

           در برابر گزافه‌گويي‌ها

مي‌گريستم از آب براي آب

آي وطن من!

           بنگار و سنگ‌دل مباش!

ناگهان فريادشان

            و فرياد گلوله‌ها غافل‌گيرم كرد!

           و جاري شد خونم

                        چون گل...

                                    جون گل...

و تو هماره گور مي‌كني

           شايسته‌ي ما

                        اي وطن!

و من تنها بودم با زناني كه مرا غسل مي‌دادند

           و فرصتي

                        تا انباشته شدن پستان‌ها از شير

                                                و خواهش

           و مرا بوسه‌باران كردند

به چهره‌ام در آيينه‌ها مي‌خنديدم

           گاهي كه دوستان

                        يك يك

                                    دشمنانه مرا رها مي‌كردند

و نماند

           جز تو كه به چهره‌ام مي‌خندي

           آنگاه به چهره‌ي زني كه دوستش دارم مي‌خندم

و تو مي‌گريزي

           و مي‌گريزي

           تا با رنگ بنفشه بازگردي

                        سربلند

به درون مي‌روم

           در حالي كه از خون خود فراريم

                        فراري

                                    فراري

           پليسي در خون من است

از آن‌ها بپرس!

           از خونت

           از جنگشان

و بپاي!

           پرسش كدورت برانگيز است

پس با من بگريز

در زير پوست زني به دنبال ميخانه مي‌گرديم

و جنگ نيست مگر...

           و پيروزي نيست مگر...

                        و زمين نيست مگر...

آوازي و سرودي خاموش

           كه تكرار مي‌كنيم آن‌ها را

                        در مدرسه‌ها

           بي جنگ و پيروزي و زمين

                        تكرار مي‌كنيم

           تا باز گردانيم اعتبار زخم‌ها را

                        در برابر شكست‌هامان

آي وطن سروده‌هاي سترون!

           در پشت اشك‌هايت مي‌خنديم

 و تو همچنان گور مي‌كني

           از آب براي آب

                        در جست‌وجوي گلي زيبا

در برابر توست

            اين ديدگان غمگين

           و گورهايي كه پرواز نمي‌كنند

                        كه بال‌هاشان زخمي است

پس لختي بپاي!

بوسه‌اي

           بوسه‌اي

                        به مسلخ مي‌رويم!

گزاشتار: محمّد مستقيمي(راهي)

× واژه در شعر
× نقد یام گذشته
× كاريكلماتور
× شعر
× شعر انگليسي
× چند كاريكلماتور
× در سوگ مادرم
× كتاب‌هاي من
× كاريكلماتور
× نقد کتاب (ای نارسینه) از محمدعلی ابراهیمی
× آثار محمدعلي ابراهيمي اناركي (كوير)
× نقد شعر قیصر امین پور
× یک شعر کوتاه
× چند كاريكلماتور
× شعر انگليسي
× چند كاريكلماتور
× غزل
× شعر انگلیسی
× کاریکلماتور
× پگاه دروغ