Garden of Love, The
by William Blake
I laid me down upon a bank,
Where Love lay sleeping;
I heard among the rushes dank
Weeping, weeping.
Then I went to the heath and the wild,
To the thistles and thorns of the waste;
And they told me how they were beguiled,
Driven out, and compelled to the chaste.
I went to the Garden of Love,
And saw what I never had seen;
A Chapel was built in the midst,
Where I used to play on the green.
And the gates of this Chapel were shut
And "Thou shalt not," writ over the door;
So I turned to the Garden of Love
That so many sweet flowers bore.
And I saw it was filled with graves,
And tombstones where flowers should be;
And priests in black gowns were walking their rounds,
And binding with briars my joys and desires.
باغ عشق
ويليام بلك
غمگنانه
بر ساحل دراز كشيدم
در خوابگاه عشق
از ميان نيهاي خيس
هاي هاي گريهاي
به گوش ميرسيد
به ميان خلنگزار وبيشه رفتم
وآن هرزگان به من گفتند
چگونه اغفال
رانده
و عفيف ناميده شدهاند
به باغ عشق رفتم
ديدم آنچه را كه هرگز نديده بودم
كليسايي كوچك
در ميانش روييده بود
آنجا كه من عادت داشتم روي چمنها بازي كنم
با درهايي بسته
كه بر روي آن نوشته شده بود «تونبايد»
به باغ برگشتم
گلهاي خوشبو پژمرده بودند
و ديدم كه باغ پرشده بود
از گودالها
و سنگ قبرها
همان جايي كه گلها نبودند
و كشيشها
با طيلسانهاي سياه
دور خودشان ميچرخيدند
و به بند ميكشيدند
با حصاري از روزيال
خوشيها و آرزوهاي مرا
گزاشتار: محمّد مستقيمي(راهي)