معرّفي دو شاعر جوان

بيد مجنون!

چقدر زود پير شدي

اكنون ديگر دستانت به آب مي‌رسد

***

دستان خشكيده‌ي برگ!

تا كي آويزان در شاخه‌هاي سبز؟

                        دل بكن!

***

ماهي و ماه

            قطره‌اي باران

            لحظه‌اي لبخند

            چال گونه

                        آخ پاي دلم!

***

چه آراسته و يكرنگ مي‌نمايي!

اين منشور

            دستت را رو مي‌كند

***

مي‌نشينم

            تا ثانيه‌ها را دور بزني

كاش لحظه‌ي عبور از من

                        خواب مي‌ماندي!

                                                سارا مستقيمي

دل تاريكي باد و در، زوزه‌ي ديدار مي‌كشند و اشعه‌هاي عريان

            بي‌هوا

            اشتياق اوّلين بوسه‌شان را

            لاي مژه‌هاي فشرده‌ي من

                                    مك مي‌زنند سايه به خاك قد مي‌كشد

            تا سر و شانه‌اش را به انگشتانم بمالد

            و موهاي پاهايم را قلقلك دهد گربه‌اي مي‌شود و آواز مي‌خواند

            آواز گربه‌هاي پشمالو را،

و در زيرترين گام موسيقايي مژده مي‌دهد.

و پيژامه‌ام را مشتلق مي‌گيرد

تاريكي حجاب پوست نيست

                        حجاب انبه‌اي هم و دو گيلاسي كه به گوشهايت مي‌آويختي

            با گلبرگ‌هاي قرمزي

كه روزهاي آخر به ناخن‌هايت مي‌چسباندي

حتّي آن برگ انجير

هم در اوّلين روزها

            تنها كنجكاوي سرانگشتانم را قلقلك مي‌داد.

و يادش بخير،

صبح‌ها من لبخند تو

            و تو مال من را

            در دو پهلوي مقعّر سيبي كه خورديم

                                                جا مي‌زديم                                                                          علي‌رضا نويم